Koci Książę

no i wróciłam, wyjeżdżając burknęłam przez zaciśnięte zęby “jadę do DOMU!” a potem w pociągu nie wierzyłam, na dworcu nadal nie wierzyłam, w mieszkaniu nie wierzyłam, bo czy należy wierzyć w coś całkowicie oczywistego? było mi dobrze, dziękuje, było ciepło, dziękuje, było bezpiecznie, dziękuje…za dużo alkoholu, papierosów, za mało zdrowego jedzenia, słodycze, chleb z czekoladą, dziękuję. bieganie w dużym swetrze bez makijażu, leżenie w łóżku z brzuchem odsłoniętym, masaż i głaskanie po szorstkich włosach, dziękuję…i ci szaleni kierowcy na pasie przed blokiem, wpadający w radosnym, ordynarnym śmiechem w poślizg, dziękuję!

wracając trzęsłam się, bolały mnie mięśnie, w przedziale było zimno, brak panowania nad własnym ciałem i zdziwione trochę przerażone spojrzenie współpasażerów, a ty zupełnie zamknięta w swoim świecie nie myślisz o tym,że możesz sobie przegryźć język szczękając tak zębami

“Teraz zawszę się śmieję, żeby nie szczękać zębami ze strachu…I żeby nie było widać, jak szczękają”

-Wieniedikt Jerofiejew

dziwne uczucie, nie pamiętasz o nim ale ono jednak cały czas gdzieś jest…chyba tęsknie… a teraz ukochany wielki biały sweter, luźne spodnie, czekolada i książki, już nie wierze w miłość, dużo muzyki i zmywanie naczyń…dziękuję!